Nederland gaat met vakantie! Massaal trekken we met de auto naar het buitenland. Frankrijk,Duitsland,Spanje,Italië,Noorwegen,Zweden,enz. Deze weken worden de auto's nog snel even naar de garages gebracht voor een zomerbeurt ,zodat de risico's voor pech onderweg tot een minimum worden beperkt.

En u,..........bent u er net zo goed op voorbereid als uw auto? Of werkt u door tot het laatste uur voor vertrek? Rijdt u ook in één keer door naar uw eindbestemming? Uit onze eigen praktijkervaring weten wij dat dit zeer vaak fout gaat. Veel mensen komen direkt na de vakantie naar de fysiotherapeut of manueeltherapeut met rugklachten. Soms moeten vakanties wegens rugklachten zelfs worden afgebroken. Erg jammer natuurlijk ,want we kijken er allemaal erg lang naar uit. Had het voorkomen kunnen worden?
Ja,wij zijn er zeker van dat uw rugklachten in zeer veel gevallen niet nodig waren geweest.

Wat zou u kunnen doen om rugklachten door de reis te voorkomen?

HOUDT U AAN DE REGEL: NA ELKE 2 UUR RIJDEN EVEN RUST!  Deze aanbeveling wordt al heel lang door instanties als ANWB gedaan vanwege de veiligheid, om ongevallen te voorkomen. Maar ook voor uw rug is dit de allerbelangrijkste preventiemaatregel. Even de rug strekken; even de benen strekken is al voldoende. En let wel: deze regel is aan het begin van de reis net zo belangrijk als aan het einde!!

Stel uw stoel goed af voor uw rug. Zitten met een bolle rug vraagt om problemen. De banden van de rug zijn zo te veel en te lange tijd op spanning en de tussenwervelschijven ondervinden in deze houding te veel druk. Het ideale klimaat voor het kweken van rugklachten!

Daarom:

* zorg voor voldoende lendensteun zodat de rug iets hol blijft. Zet de lendensteun naar vóór of leg een kussentje in de rug.
* stel de rugleuning zo in dat deze iets naar achteren staat. De hoek van de rugleuning met de zitting en daarmee ook de hoek in de heupen moet geen 90 maar 100 graden zijn. Hiermee wordt de druk in de tussenwervelschijven aanzienlijk verminderd.
* stel de hoofdsteun af op een hoogte zodat je voldoende steun hebt wanneer je achter in de stoel zit. Een juiste afstelling kan bij een eventueel ongeval van het grootste belang zijn. Bij wisselen van bestuurder dient de hoofdsteun bijgesteld te worden.
* De afstand tot het stuur moet zodanig zijn dat je de handen ontspannen op het stuur kunt leggen, de pedalen goed kunt bedienen en de knieën licht gebogen zijn. Als je de hoogte van de stoel kunt instellen,zet deze dan zodanig dat de knieën licht gebogen blijven en de pedalen goed bediend kunnen worden.

Spanningen tijdens de reis kunnen ook een belangrijke reden zijn voor het ontstaan van rug-nek- en hoofdpijnklachten.

Daarom:

*Jakker niet,maar neem de tijd. U bent op vakantie!!
* Maak u niet druk om fouten of onverantwoord rijden door uw mede-weggebruikers. Het verandert toch niet ,hoe druk u zich daarover ook maakt.
* Als u rijdt terwijl het hard regent kost dat meer inspanning en daardoor spanning in de nek en rug. Neem in dit geval wat vaker rust.


Het PMC wenst u (en uw rug) een heel prettige vakantie toe!!

Het PMC is gespecialiseerd in onderzoeken en behandelen van klachten van de wervelkolom. In de praktijk zien wij dus zeer veel mensen met lage rugklachten. Die rugklachten kunnen allerlei oorzaken hebben, maar het komt heel vaak voor dat de klachten samenhangen met auto rijden. Zeker als u dan ook nog veel kilometers per jaar maakt. Als duidelijk blijkt dat de klachten daardoor veroorzaakt worden, moet u allereerst iets aan de oorzaak doen. Makkelijk gezegd, maar als autorijden een belangrijk deel uitmaakt van uw beroep ? Kijk dan of uw autostoel goed is afgesteld. Heeft u dit allemaal al onderzocht en uitgeprobeerd, dan is het wellicht zinvol dat u de stoel vervangt door een stoel met een optimale aanpassing aan uw lichaam. Een stoel op maat dus. Natuurlijk heeft dat een kostenplaatje, maar arbeidsverzuim door lage rugklachten kost een veelvoud daarvan. Behandeling door artsen en fysiotherapeuten heeft alleen zin als de veroorzaker van de klachten wordt weggenomen ! U kunt het altijd proberen en als het geen verbetering geeft hoeft u de stoel toch niet te nemen.

Het is niet onze gewoonte om reclame te maken voor welk product dan ook, maar omdat dit zo vaak voorkomt en een goede stoel in zoveel gevallen meer oplost dan (para)medische behandelingen, adviseren wij U eens uit te kijken naar een speciale aangepaste stoel. Het aanbod van goed kwalitatieve stoelen is groot.

 

Geert Hoppenbrouwers, PMC Roosendaal

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ontwikkelingsstadia Ixodes
ricinus, larve, nimf,
vrouwtje, mannetje

 

 

 

 

Snelle verspreiding ziekte van Lyme

De ziekte van Lyme verspreidt zich snel volgens cijfers van het RIVM.
(Rijks Instituut voor Volksgezondheid en milieu)
Het blijkt dat tussen 1995 en 2001 het aantal ziektegevallen is verdubbeld.
De cijfers spreken voor zich: van 6.500 naar 13.000.
Een belangrijke aanwijzing voor de ziekte van Lyme is een steeds groter wordende rode plek op de huid. Deze verbleekt zich in het midden.
De ziekte van Lyme wordt overgebracht door teken, van veldmuizen naar de mens.
Waar het groen en vochtig is komen teken voor. Dus in tuinen, stadsparken en / of kinderspeelplaatsen.
Meyer stelt dat artsen bij een tekenbeet uit voorzorg al antibiotica zouden moeten voorschrijven. “Volgens een nieuwe richtlijn uit 2004 moeten ze antibiotica voorschrijven zodra kringvorming zich voordoet, maar er zij er maar weinig die dit ook doen”, volgens Meyer.
De angst dat bacteriën resistent raken als mensen te veel antibiotica gebruiken is bij huisartsen groot. Dit kan een drempel zijn om het uit voorzorg voor te schrijven.

 

 

Lyme-borreliose wordt veroorzaakt door de bacterie Borrelia burg-dorferi. Kenmerkend voor de ziekte is een rode plek, die geleidelijk groter wordt en centraal verbleekt. Deze huid-aandoening wordt erythema migrans genoemd. Meestal ontstaat de rode plek binnen drie weken na de tekenbeet.
Via de bloedbaan kan de bacterie door het lichaam worden verspreid. Binnen enkele weken tot maanden kunnen dan ziekteverschijnselen van het zenuwstelsel, de gewrichten en het hart ontstaan. De meest voorkomende verschijnselen zijn:
• Aangezichtsverlamming
• Heftige pijn in een arm, been of de romp
• Dubbelzien
• Eén of meer gezwollen, pijnlijke gewrichten
Voor alle duidelijkheid: bovenstaande klachten ontstaan niet altijd bij Lyme-borreliose en kunnen ook het gevolg zijn van andere ziekten. Bloedonderzoek naar afweerstoffen tegen Borrelia burgdorferi kan een aanwijzing geven dat men Lyme-borreliose heeft. De ziekte is over het algemeen goed te genezen met antibiotica.
De bacterie Borrelia burgdorferi
Lyme-borreliose wordt veroorzaakt door de bacterie Borrelia burg-dorferi. Hoewel de ziekte-verschijnselen al in het begin van de vorige eeuw in Europa zijn beschreven, werd Borrelia burgdorferi pas in 1982 ontdekt. Inmiddels is duidelijk, dat in Europa diverse varianten van deze bacterie voorkomen, die zeer waarschijnlijk verschillende ziekte-verschijnselen veroorzaken. Het ziektebeeld in Europa verschilt mogelijk daardoor van dat in de Verenigde Staten. In verband hiermee is de inhoud van de brochure zo veel mogelijk gebaseerd op gegevens uit Europa.

Ixodes ricinus
Borrelia burgdorferi wordt overgebracht via Ixodes ricinus. Dit is de meest voorkomende teek in Nederland. Het is een “drie gastheren teek”, wat wil zeggen dat hij in elk van zijn drie ontwikkelingsstadia een nieuwe gastheer zoekt. Uit het eitje van de teek komt de larve. De larve zoekt een muis (gastheer 1) en zuigt bloed. Wanneer de muis besmet is met Borrelia burgdorferi wordt ook de larve via het bloed besmet. De larve laat los en vervelt tot nimf. De nimf zoekt weer een gastheer (gastheer 2). Dit kan weer een muis zijn maar ook een groter zoogdier of de mens.

Bij het bloed-zuigen kan hij zijn tweede gastheer besmetten
met Borrelia burgdorferi via zijn speeksel dat hij in het wondje
brengt. De nimf laat weer los en vervelt waarna het volwassen stadium wordt bereikt. In dit volwassen stadium kunnen mannetjes en vrouwtjes worden onderscheiden. De volwassen teken zoeken opnieuw een gastheer (gastheer 3) maar alleen het vrouwtje zuigt bloed. Het mannetje speelt derhalve geen rol bij het overbrengen van ziekten.
De beet van een teek is over het algemeen niet pijnlijk en de teek laat na verloop van tijd vanzelf weer los. Daardoor wordt de beet vaak niet opgemerkt. Waarschijnlijk zijn de nimfen het belangrijkst voor het overbrengen van ziekten op de mens.
De nimf heeft al een keer bloed gezogen en kan daardoor
besmet zijn met Borrelia burgdorferi. Daarbij komt dat de nimf
erg klein is (± 1,5 mm), waardoor hij makkelijk over het hoofd
wordt gezien. Het vrouwtje valt door haar grootte veel beter op
en zal dus sneller worden ontdekt en verwijderd. Niet alle teken zijn besmet met Borrelia burgdorferi. In Nederland zijn besmettingspercentages van nimfen gevonden variërend van 0-20 %. Het percentage besmette teken kan van plaats tot plaats en van jaar tot jaar sterk wisselen. Daarom zijn gegevens over het besmettings-percentage slechts van beperkte waarde. De kans op Lyme-borreliose is erg klein wanneer teken binnen 24 uur én op de juiste manier worden verwijderd.
| terug naar boven | welcome page |
Onderzoek naar afweerstoffen tegen Borrelia burgdorferi
Bij een infectieziekte maakt het lichaam verschillende soorten afweerstoffen om de indringer onschadelijk te maken. Vroeg in het beloop van de ziekte worden zogenoemde IgM afweerstoffen gemaakt en later IgG afweerstoffen. Een bloedonderzoek kan de aanwezigheid van deze afweerstoffen aantonen. Een positieve test is slechts een aanwijzing, maar geen bewijs dat men geïnfecteerd is met Borrelia burgdorferi. Anderzijds sluit een negatieve test Lyme-borreliose niet altijd uit, met name wanneer de duur van de ziekte kort is. Bij de interpretatie van de test dient dus rekening gehouden te worden met de duur, maar ook met de aard van de klachten. Aangezien de test niet is gestandaardiseerd kunnen de testuitkomsten van verschillende laboratoria niet onderling worden vergeleken. Overigens beschermen aanwezige afweerstoffen niet tegen een volgende infectie.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

nimf met millimeter maat

Ziekteverschijnselen
Een infectie met Borrelia burgdorferi leidt niet altijd tot Lyme-borreliose. Wanneer er ziekteverschijnselen ontstaan, worden deze in drie stadia ingedeeld.
1. Vroege Lyme-borreliose: Lokale huidinfectie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Erythema migrans

Vaak ontstaat op de plaats van de beet een rood plekje. Wanneer dit niet groter wordt dan een anderhalve centimeter en binnen 1-2 weken weer verdwijnt, is de kans klein dat er sprake is van een infectie met Borrelia burgdorferi. Wanneer de rode plek steeds groter wordt en in het centrum weer verbleekt, is er vrijwel zeker sprake van Lyme-borreliose. Deze huidaandoening wordt erythema migrans genoemd en ontstaat bijna altijd binnen drie maanden en meestal zelfs al binnen drie weken na de beet. Var-iaties van het erythema migrans komen voor. Zo kan bijvoorbeeld de plek egaal rood blijven of zijn er meerdere ringen om elkaar heen zichtbaar. Bijna nooit ontstaan blaasjes of schilfering.
De helft van de patiënten met erythema migrans heeft geen tekenbeet opgemerkt. Bij patiënten met alleen een erythema migrans is bloedonderzoek naar afweerstoffen tegen Bor-relia burgdorferi niet nodig voor het stellen van de diagnose. In de helft van de gevallen zijn geen afweerstoffen aantoonbaar. Patiënten met erythema migrans dienen met een antibioticum te worden behandeld.
Borrelia lymfocytoom
Dit bestaat uit een blauw-rode zwelling van de huid met een maximale doorsnee van enkele centimeters. Bij kinderen is het Borrelia lymfocytoom meestal gelokaliseerd aan de oorlel en bij volwassen-en bij de tepelhof. Dit is een zeldzame vorm van Lyme-borreliose.

2. Vroege gedissemineerde Lyme-borreliose
Geruime tijd na de tekenbeet kan Borrelia burgdorferi in de bloedbaan terechtkomen. Op die manier wordt de bacterie in het lichaam verspreid. Men spreekt dan van een gedissemineerde infectie. Hoewel de bacterie in elk orgaan terecht kan komen, ontstaan vooral ziekteverschijnselen van het zenuwstelsel, de gewrichten en het hart. Het blijkt dat de helft van de patiënten met een gedissemineerde infectie geen tekenbeet of erythema migrans heeft opgemerkt. Daardoor kan het voorkomen dat een arts niet direct aan Lyme-borreliose denkt.
Aandoeningen van het zenuwstelsel (neuroborreliose)
De meest voorkomende aandoening van het zenuwstelsel is een hersenvliesontsteking die vaak samengaat met ontsteking van hersenzenuwen en/of ruggenmergzenuwen. Zelden ontstaan ziekteverschijnselen van het ruggenmerg of de hersenen. De verschijnselen van hersenvlies-ontsteking zijn bij Lyme-borreliose meestal gering. Vaak hebben patiënten geen hoofdpijn, koorts, sufheid of nekstijfheid zoals dat voorkomt bij andere vormen van hersenvliesontsteking. Verschijnselen van hersenzenuwontsteking bestaan meestal uit een aangezichtsverlamming waarbij één ooglid niet sluit en de wenkbrauw en mondhoek aan dezelfde kant niet kunnen worden opgetrokken. Minder vaak heeft men last van dubbelzien, waarbij één oog niet in alle richtingen kan bewegen. Ontsteking van een ruggenmergzenuw veroorzaakt zeer heftige pijn in een arm of been of in de romp. Soms gaat dit samen met krachtsverlies en een doof, tintelend gevoel. Ontsteking van het ruggenmerg kan krachtsverlies en een doof gevoel in beide benen veroorzaken. Soms kan de urine niet worden opgehouden of wordt juist het plassen bemoeilijkt. Belangrijk voor het vaststellen van deze vorm van Lyme-borreliose is het aantonen van hersenvliesontsteking en het aantonen van afweerstoffen tegen Borrelia burgdorferi. Wanneer de ziekteverschijnselen nog maar kort bestaan, zijn afweerstoffen niet altijd aantoonbaar. In de helft van de gevallen ontstaan de verschijnselen binnen een maand na de tekenbeet of het ontstaan van het erythema migrans. Deze vorm van Lyme-borreliose wordt via een infuus met een antibioticum behandeld. Het herstel is meestal goed, hoewel restverschijnselen kunnen blijven bestaan, vooral bij ontsteking van het ruggenmerg.
Gewrichtsontsteking (Lyme-artritis)
Gewrichtsontsteking wordt gekenmerkt door zwelling van het gewricht. Dit gaat bij Lyme-artritis niet altijd gepaard met pijn. Het kniegewricht is het vaakst aangedaan. De duur van de zwelling varieert van minder dan een dag tot maanden. De gewrichtsontsteking ontstaat bij de helft van de patiënten binnen drie maanden na de tekenbeet of het erythema migrans. Mogelijk kan de gewrichtsontsteking zelfs nog na een jaar ontstaan. Wanneer de gewrichtsontsteking langere tijd voortduurt zijn afweerstoffen tegen Borrelia burgdorferi altijd in het bloed aantoonbaar. Gewrichtspijn verbetert na behandeling met een antibioticum, maar kan nog lang blijven bestaan. Een verklaring daarvoor is mogelijk dat de ontstekingsreactie nog kan aanhouden, ook al is de bacterie gedood.
Hartaandoeningen (Lyme-carditis)
Aandoeningen van het hart komen zelden voor. De meest voorkomende vorm is een stoornis in het geleidingssysteem tussen de boezems en de kamers. Wanneer de geleiding ernstig is gestoord, kan een trage hartslag ontstaan waardoor de patiënt kan flauwvallen en last van benauwdheid kan krijgen.

3. Late Lyme-borreliose
Alle eerder genoemde verschijnselen hebben een langdurig beloop. Men zou van late Lyme-borreliose kunnen spreken bij een ziekteduur van meer dan een jaar. Een huidaandoening die gerekend wordt tot late Lyme-borreliose is de Acrodermatitis chronica atrophicans.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Acrodermatitis chronica atrophicans

Bij deze aandoening wordt de huid rood tot paars en is in het begin vaak iets verdikt en voelt warm aan. Na maanden tot jaren wordt de huid papierdun. De aandoening is vooral aan de benen en armen ge-lokaliseerd en kan jaren na een teken-beet of een onbehandeld erythema migrans ontstaan. Een klein deel van deze patiënten heeft daarbij ook gewrichtsontsteking. De combinatie met hersenvliesontsteking is uiterst zeldzaam. IgG afweerstoffen tegen Borrelia burgdorferi zijn bij deze patiënten altijd in het bloed aantoonbaar.

Belangrijk!
Bij Lyme-ziekte kunnen vele andere klachten voorkomen zoals griepachtige verschijnselen, vermoeidheid, vergeetachtigheid, concentratiestoornissen, pijn in gewrichten, spieren en pezen. Wanneer men alléén deze klachten heeft zonder erythema migrans, Borrelia lymfocytoom, acrodermatitis chronica atrophicans, neuroborreliose, Lyme-artritis of Lyme-carditis, is het zeer onwaarschijnlijk dat men Lyme-borreliose heeft, zelfs al is het bloedonderzoek positief.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

volgezogen nimpf vastzittend aan de huid

• Blijf op de paden en draag goed sluitende kleding, bijvoorbeeld een broek met lange pijpen die in de sokken worden gestopt. De kans op tekenbeten neemt daarmee af.
• Verwijder de teek zo snel mogelijk. De kans dat een teek Borrelia burgdorferi overbrengt neemt toe met de duur die de teek vastzit in de huid.
• Controleer het lichaam op teken na een wandeling of kamperen in een natuurgebied.
• Noteer de datum van een tekenbeet en controleer de plaats van de beet een aantal weken op het ontstaan van
een rode plek. Wanneer deze plek geleidelijk groter wordt raadpleeg dan de huisarts.
• Er is geen reden om in Nederland na een tekenbeet een antibioticum te gebruiken om Lyme-borreliose te voorkomen omdat de kans op Lyme-borreliose hier gering is.
• Inenting tegen Lyme-borreliose is niet mogelijk. Het vaccin dat in de USA op de markt was, is niet meer verkrijgbaar. Het valt niet te verwachten er op korte termijn een nieuw vaccin beschikbaar is.

Behandeling

Behandeling met een antibioticum versnelt de genezing en voorkomt het ontstaan van nieuwe ziekteverschijnselen. De keuze en de toedieningswijze van het antibioticum en de duur van de be-handeling zijn afhankelijk van de ziekteverschijnselen maar niet van de duur van de ziekte.


Voor meer informatie over de ziekte van Lyme : www.lymenet.nl

                                                                          : www.saag.nl

Een eenvoudig programma met balansoefeningen kan het risico op een terugkerende enkelverstuiking met 50% verlagen. Met meer dan een half miljoen verstuikingen per jaar, is het uitermate belangrijk om dit oefenprogramma in Nederland bekend te maken.

Onderzoeker Maarten Hupperets promoveerde aan VU medisch centrum. Voorafgaand was er een symposium over enkelblessures in de sport.

Hupperets verdeelde ruim 500 sporters tussen de 12 en 70 jaar met recente enkelverstuikingen in twee willekeurige groepen. Na herstel volgde één groep een oefenprogramma, dat thuis en zonder begeleiding kon worden uitgevoerd. Het ging daarbij om eenvoudige oefeningen, zoals balanceren op één been. Een zogenaamde oefentol maakte onderdeel uit van het door VUmc-onderzoekers opgestelde programma.

Het oefenprogramma bleek succesvol. Sporters die hun enkel verstuikten en vervolgens acht weken lang eenvoudige balansoefeningen deden, hadden in het jaar erna zo’n 50% minder kans om opnieuw enkelletsel te krijgen dan mensen die niet oefenden. Het oefenprogramma bestond uit drie trainingsessies per week van maximaal een half uur per keer, bij voorkeur als onderdeel van de warming up voor de normale sportactiviteit.

In verschillende sporten, zoals bij voetbal, is enkelverstuiking de meest voorkomende sportblessure. Vooral in het eerste jaar na een enkelverstuiking is er een verhoogde kans op herhaling van dit letsel. Gaat de sporter inderdaad weer door zijn enkel, dan leidt dit vaak tot chronische pijnklachten. Om zoveel mogelijk klachten – en de daarmee gepaard gaande medische en werkverzuimkosten – te voorkomen, hebben drie organisaties de handen ineen geslagen. Het EMGO+ instituut van VUmc, de Stichting Consument en Veiligheid en de Vereniging voor Sportgeneeskunde willen het oefenprogramma bekend maken en zelfs in het zorgverzekeringspakket onderbrengen.

Bron: Zorgportaal