 |
1. Historie van de osteopathie
Het ontstaan van de osteopathie situeert zich in de V.S. in de tweede helft van de 19° eeuw. De stichter was Dr. Andrew Taylor Still ( 6/8/1828 – 12/12/1917 ). Leerlingen van Still introduceerden de osteopathie via Engeland en later langs Frankrijk naar België (1924). De naam “osteopathie “ kan geïnterpreteerd worden als “ ziekte van het bot “.
OSTEO > BOT
PATHOS > ZIEKTE
Dit is het echter niet beperkt tot deze omschrijving. Het gaat meer over de symbolische functie van het bot waar spieren, pezen, ligamenten, organen, bindweefsel,… aan vastgehecht zijn en die natuurlijk ook voor problemen kunnen zorgen.
2. Wat is osteopathie?
“ Het leven is bewegen “ volgens Still, “ het verschil tussen leven en dood is beweging!”.
Dus alles in het lichaam moet bewegen en liefst zo goed mogelijk. Dit is echter niet altijd het geval. In de osteopatische diagnostiek zullen we de beweeglijkheid van de anatomische structuren evalueren en als er bewegingsverlies is, een zodanige behandeling geven dat het verlies zich herstelt.
Vaak is er verwarring met de “ kraker “, de chiropractor dus. Osteopathie is veel meer dan ‘ kraken ‘. Kraken of manipuleren, zijn technieken die echter ook in de osteopathie kunnen gebruikt worden naast vele andere. Chiropraxie beperkt zich tot de behandeling van de wervelkolom terwijl de osteopathie ook o.a. de organen en de schedel behandelt.
3. Belangrijke wetten
1. Het lichaam is één geheel
In het lichaam kunnen we 3 grote systemen onderscheiden :
a. het pariëtaal systeem: gewrichten,spieren,ligamenten,…, gekend als zeg maar, het voortbewegingssysteem
b. het viscerale systeem : organen, bloedvaten, lymfe…
c. het cranio-sacraal systeem : het zenuwstelsel
Tussen deze drie grote systemen is er steeds interactie.
Het visceraal en het cranio-sacraal systeem zijn niet zo gekend
Het visceraal systeem: de organen in de borstkas, buik en kleine bekken zijn beweeglijk. Het éne orgaan beweegt t.o.v de omgeving en dit dankzij het bindweefsel dat de verschillende organen omgeeft. Zo ontstaan er glijvlakken. Soms gebeurt het echter dat een orgaan gefixeerd is aan een andere structuur waardoor het niet meer beweeglijk is. Het is dan de taak van de osteopaat om dit op te sporen, het orgaan te stimuleren en zijn oorspronkelijk beweeglijkheid terug te geven.
Het cranio-sacraal systeem: onze schedel bestaat uit verschillende botstukjes. Deze botstukken zijn niet met elkaar vergroeid maar moeten beweeglijk t.o.v. elkaar zijn. Dat is heel belangrijk omdat de schedel moet kunnen uitzetten en inkrimpen voor de productie en de evacuatie van het hersenvocht. De binnenzijde van de schedel is bekleed met de hersenvliezen die via de wervelkolom gaan aanhechten aan het heiligbeen en het staartbeentje. Daardoor staan schedel en wervelkolom met elkaar in verbinding en beïnvloeden ze elkaar positief en negatief. Via de schedelbeenderen en de spieren kan een patiënt dus andere onrechtstreekse klachten vertonen die jij niet direct in relatie brengt met het werkelijke probleem. Om op symptomen in te werken is het belangrijk om dit via te schedel te doen.
Wanneer er zich ergens in het lichaam een probleem voordoet, dan kunnen de 3 systemen er de kwalijke gevolgen van ondervinden.
Ik geef een voorbeeld. Wanneer iemand darmklachten heeft, dan worden, via het zenuwstelsel, de overeenkomstige wervels geprikkeld waardoor men lage rugpijn kan hebben. Het is dan niet voldoende om de rug te behandelen, maar de osteopaat zal dan ook de darm behandelen.
2. Er is een wisselwerking tussen de vorm van een lichaamsstructuur en de functie er van.
Onder ‘ gewricht ‘ verstaan wij meer dan U. Een gewricht is een plaats waar verschillende structuren een frictie uitoefenen; waar er wrijving is. Zo is er ‘ wrijving ‘ tussen een bot en bot ( vb. uw knie ) ; tussen een orgaan en een spier (vb. de nier met een naastliggende spier ) ; tussen orgaan en bot ( vb. uw blaas en uw schaambeen ) en tussen organen onderling ( vb. lever tegen nier ) .
Wanneer een ‘gewricht’ zijn beweeglijkheid verliest, dan komt zijn functie in het gedrang. Hierdoor zal met de tijd ook de vorm van het gewricht veranderen. De osteopaat zal trachten om elke structuur in perfecte staat te brengen om zo een optimale functie van het gewricht te kunnen garanderen.
3. Het belang van een goede bloedcirculatie
Bij bewegingsverlies van een structuur merken we een lokale belemmering van de bloedcirculatie. Een verminderde doorbloeding zorgt voor een verminderde functie van deze structuur. Ook de werking van het zenuwstelsel ter plaatse wordt verstoord. Het gevolg is dat de weerstand vermindert en dat er meer risico is op een bepaalde aandoening. Door de structuur te behandelen en het bewegingsverlies op te heffen, zorgen we voor een verbetering van de bloedcirculatie.
4. Het principe van de auto-correctie en de auto-regulatie
Osteopathie is een behandelingsmethode die zich richt op het herstellen van een verstoord evenwicht, nl. wanneer er iets mis is met de onderlinge verhouding tussen gewrichten, spieren, organen, zenuwen en bloedvaten. Onder normale omstandigheden herstelt het lichaam zichzelf. In sommige gevallen lukt dat niet. Door een osteopatische behandeling is het lichaam terug in staat om dat te doen.
4. Wetenschappelijke fundering
De wetenschappelijke fundering van de osteopathie berust op verschillende pijlers, namelijk op het integraal aanvaarden van de basiswetenschappen in de biologie en de klassieke geneeskunde met o.a. anatomie, fysiologie, neurologie,… enz
5. Het osteopatisch onderzoek
Wanneer iemand voor de eerste maal bij de osteopaat komt, zal deze de patiënt volledig onderzoeken. De osteopaat stelt een aantal vragen over de medische voorgeschiedenis van de patiënt om zo een goed inzicht te krijgen in de problematiek, maar ook om veilig te kunnen werken. Het algemeen onderzoek is gericht op het vinden van de oorzaak van de problemen.
De osteopaat zoekt naar een letsel in het lichaam. Deze dysfuncties worden niet als ‘ ziekte ‘ beschouwd , maar wel als een uitlokkende factor die aan de basis kan liggen van een ziektetoestand.
6. De osteopatische behandeling
Tijdens de osteopatische behandeling kunnen er verschillende technieken gebruikt worden, vb. manipulaties , technieken gebaseerd op de spierwerking , weke-delen technieken ( rekking, effleurage..), enz.
Een osteopatische behandeling is meestal een vrij zachte behandeling waarbij de patiënt weinig pijn ervaart. De osteopaat behandelt de oorzaak van de symptomen. Hij tracht de beweeglijkheid te herstellen en de verschillende weefsels te stimuleren. Hierdoor treedt het zelfregulerend en zelfhelende vermogen van het lichaam in werking. De behandeling concentreert zich op de 3 systemen die we eerder al vermeldden
De beweeglijkheid van de structuren is als het ware een barometer voor de gezondheid van de patiënt. Osteopathie scoort dan ook zeer goed op gebied van preventie. In ideale omstandigheden zou iedereen zich éénmaal per seizoen moeten aanbieden bij de osteopaat. Afhankelijk van de problemen van de patiënt is het soms nodig dat er, bijkomend, voedingsadvies gegeven wordt. Een voedingsadvies kan een gunstig effect hebben op een bepaald orgaan en zo ook op eventuele rugklachten enz…
Een nauwe samenwerking met andere disciplines kan soms nodig en nuttig zijn. Aan de patiënt wordt soms aangeraden om fysiotherapie, rugschool, acupunctuur, homeopathie e.d. te volgen in combinatie met de osteopatische behandeling. Ook samenwerking met de klassieke geneeskunde kan soms aangewezen zijn.
7. Indicatielijst
* rug- en nekpijnen
*hoofdpijn (druk op de ogen, spanningshoofdpijn,…) & migraine
*darmproblemen; veel mensen hebben te kampen met constipatie, winderigheid, opgeblazen gevoel….
* maagproblematiek zoals zure oprispingen (reflux); opgeblazen gevoel,…
* emotionele problematiek zoals angsten, depressieve gevoel, je niet goed voelen in je vel,…
* slaapproblematiek (problemen met inslapen of nachtelijk wakker worden)
* maag- en darmklachten bij baby’s (reflux, slechte stoelgang,…)
* huilbaby’s
* zwangerschapsproblemen en ongemakken
* postnatale problemen (postnatale depressie)
* whiplash
* problemen met het kaakgewricht
* leer- en concentratieproblemen (dyslexie,…)
* hyperactiviteit problematiek (ADHD) bij kinderen
* oorsuizing (tinitus)
* chronische problemen waar de klassieke geneeskunde geen beterschap kan boeken
8. De plaats van de osteopathie in het medisch aanbod
Zoals uit het voorgaande blijkt is osteopathie een functionele, onderhouds-, preventieve en gezondheidsgeneeskunde.
Osteopathie blijft een manuele geneeskunde die complementair is met de klassieke geneeskunde met een eigen filosofie en een eigen benadering.
9. Vergoedingen voor osteopathie
De osteopaten met een diploma afgeleverd door IAO, Sutherland College en Fico, kunnen lid worden van het Nederlands Register voor Osteopathie (NRO). Deze beroepsvereniging is erkend door verschillende Zorgverzekeraars, welke een vergoeding toekennen voor een osteopatische behandeling. Het bedrag van deze vergoeding varieert onderling van zorgverzekeraar tot zorgverzekeraar. Osteopaten die geregistreerd zijn bij het NRO mogen de titel Osteopaat D.O. – MRO gebruiken. Zo weet U ook dat U bij een bekwame en erkende osteopaat in behandeling bent.
Indien U meer informatie wenst te weten omtrent de terugbetaling van osteopathie, kan U terecht bij:
Secretariaat NRO
Postbus 1127
NL-8300 BC Emmeloord
Tel: 0031.(0)527.62.23.11
www.osteopathie.nl
10. Tot slot
Osteopathie neemt vandaag de dag een niet te verwaarlozen maatschappelijke positie in. Eindelijk krijgt osteopathie haar welverdiende erkenning en het respect waarop ze recht heeft. Osteopathie mag voor U niet enkel ‘ beweging ‘ betekenen maar ook ‘ verandering ‘ en ‘ groei ‘.
Wat is osteopathie ?
1. Definitie
Osteopathie is terzelfdertijd een wetenschap, een kunst en een filosofie.
Een wetenschap omdat een grondige kennis van de medische basiswetenschappen zoals anatomie en fysiologie essentieel is om de osteopathie op een veilige en competente manier te kunnen uitoefenen.
Een kunst omdat de osteopathie wordt uitgeoefend door mensen met talent en overtuiging die zeer goed verstaan hoe een patiënt moet worden benaderd. Het is de kunst om de gezondheid en het evenwicht te stimuleren of te herstellen.
Een filosofie omdat de osteopathie een specifiek denkmodel is dat gebaseerd is op biologische principes.
2. Principes
De wisselwerking tussen structuur en functie.
Het intakt zijn van een structuur is essentieel voor het goed functioneren ervan.Voorbeeld : een auto die een wiel verloren heeft kan niet goed rijden. Het goed functioneren is essentieel voor het behoud van de structuur. Voorbeeld: wanneer een auto te lang stilstaat gaat hij kapot. Het is met de menselijke structuren en functies net zo. De osteopaat herstelt de verloren gegane bewegingsfunctie van een bepaalde structuur.
Het lichaam is een biologische eenheid.
Alle structuren en alle functies zijn met elkaar onafscheidelijk verbonden. Men spreekt van holisme wat zoveel betekent als dat het geheel meer is dan alleen maar de som van de samenstellende delen van dat geheel. Een probleem in ons lichaam zorgt niet alleen voor lokale veranderingen doch ook "op afstand". Voorbeeld : een lekke autoband. Er is niet alleen een lokaal probleem (het gat in de band) doch eveneens op afstand ( de auto rijdt niet meer zoals het hoort). De osteopaat weet dat een bewegingsverlies in een voet niet alleen pijn in de voet zelf kan geven doch ook in de lage rug.
Het lichaam bezit zelfregulerende mechanismen.
Het lichaam vertoont de natuurlijke eigenschap zich in een zo goed mogelijk evenwicht te houden. We zijn er ons niet van bewust dat ons lichaam permanent vecht tegen alle mogelijke agressies, zoals klimaatsveranderingen, microben, de zwaartekracht, etc. Door bewegingsverliezen van alle structuren te behandelen slaagt de osteopaat erin deze zelfgenezende krachten te stimuleren. Maar dit volstaat helaas niet om alle mogelijke kwalen te genezen.
3. Geschiedenis
De Amerikaanse arts Dr. Andrew Taylor Still ontdekte vorige eeuw de principes waarop de osteopathie stoelt. Het is Dr. Still zelf die op 22 juni 1874 aan zijn ontdekkingen het symbolische begrip "osteopathie" gaf.
In 1892 stichtte hij de eerste school voor osteopathie in Kirksville in de staat Missouri (USA).
Reeds in 1896 erkende de staat Vermont de osteopathie, langszaam maar zeker gevolgd door alle andere staten.
In 1987 sticht de I.A.O. de eerste school voor osteopathie in Duitsland.
In 1992 sticht de I.A.O. de eerste school voor osteopathie in Noorwegen.
In 1993 is het de beurt aan Groot - Brittannië, gevolgd door Australië en Nieuw-Zeeland.
Eveneens in 1993 start de I.A.O. met de eerste dagschool voor osteopathie in België.
Op 27 juli 1997 wordt in de Europese Commissie, Openbare Gezondheid en Consumentenbescherming het rapport goedgekeurd dat de osteopathie in alle landen van de Europese Unie moet regelen.
Op 27 maart 1997 behaalt The International Academy of Osteopathy - I.A.O. het ISO 9001 kwaliteislabel.
Op 8 september 1997 erkent de Raad van State in België officieel de beroepsvereniging ABRO.
Op 6 februari 1998 worden de I.A.O. afgestudeerden opgenomen in de American Academy of Osteopathy - A.A.O.
Op 31 oktober 1998 behalen de docenten van de I.A.O. het universitaire diploma in de osteopatische geneeskunde en zorgen daarmee voor een continentale primeur. De I.A.O. ontvangt van ondermeer van Koning Albert II van België felicitaties.
Op 24 juni 1999 wordt in het Belgisch Staatsblad de wet Colla gepubliceerd die de Osteopathie in België erkent. De directeurs van de I.A.O. speelden daarbij een opgemerkte rol.
In 2000 sticht de I.A.O. de eerste school voor osteopathie in Denemarken.
Op 1 september 2001 start de I.A.O. met E-Learning.
Op 5 oktober 2001 keurt het Franse parlement de kaderwet goed die de osteopathie legaliseert.
4. Opleiding
Gelet op de aard en de uitoefening van de osteopathie is er weinig ruimte voor improvisatie. Van iemand een veilig, competent en onafhankelijk therapeut maken vraagt om een academische vorming. In België en in Nederland wordt zo'n vorming verstrekt door de I.A.O.
5. Uitoefening
De osteopaat behandelt niet alleen problemen van het bewegingsapparaat (gewrichten, spieren, pezen, ...) maar ook bepaalde vormen van hoofdpijn, van ademhalingsmoeilijkheden, van spijsverteringsstoornissen en van gynaecologische klachten.
De behandeling begint met een gesprek. De osteopaat informeert bij de patiënt naar de klachten, naar de medische voorgeschiedenis, naar andere medische behandelingen, etc.
Daarna stelt hij zelf een klinisch bilan op : de patiënt wordt manueel door de osteopaat onderzocht en er wordt met andere nuttige gegevens zoals radiografieën rekening gehouden. Pas dan zal de competente osteopaat beslissen of hij de patiënt zal behandelen dan wel of hij de patiënt zal doorverwijzen naar de huisarts.
De osteopathiebehandeling bestaat louter en alleen uit zachte manuele technieken. De osteopaat schrijft geen medicijnen voor en gebruikt evenmin welke invasieve techniek dan ook ( inspuitingen, chirurgie,...)
De osteopaat behandelt niet de ziekte, maar stimuleert de natuurlijke genezingsprocessen van de zieke.
De zorgverzekeraars betalen de osteopathiebehandelingen uit de aanvullende verzekeringen en wanneer ze verstrekt worden door een erkend osteopaat .
6. Osteopathie en andere geneeswijzen
De klassieke geneeskunde
Met gesofistikeerde technische middelen slaagt de klassieke geneeskunde er steeds beter in om structurele aandoeningen en ziekten te diagnosticeren en te behandelen.
De moderne osteopatische geneeskunde besteedt aandacht aan de functionaliteit van het menselijk lichaam en scoort daarom zeer hoog bij patiënten waar de oorzaak van de klachten onduidelijk is of waar de klassieke middelen, hoe goed ook, onafdoende blijken.
Osteopathie en klassieke geneeskunde zijn daarom complementair.
De chiropraxie
De chiropraxie ontstond uit de osteopathie.
Daar waar de chiropraxie de oorzaak van de klachten bijna altijd zoekt ter hoogte van de wervelkolom en behandelt door middel van manipulaties, gaat de osteopathie een stap verder door ook rekening te houden met alle andere lichaamssystemen.
De kinesitherapie en de fysiotherapie
Daar waar de kinesitherapie en de fysiotheapie zich vooral bezig houden met de revalidatie en de lokale behandeling, benadert de osteopathie de patiënt in zijn totaliteit.
De manuele therapie
Het is een methode om bewegingsverliezen van het bewegingsapparaat te ontdekken en te behandelen.
De osteopathie gaat veel verder door tevens alle andere weefsels aan een grondig onderzoek te onderwerpen.
|
© Copyright 2010 PMC Roosendaal | Copyright | Disclaimer | Sitemap | Laatste update met Spidox op 30-07-2010
|