24/08/2010

 

TNO en het Koninklijk Nederlands Genootschap voor Fysiotherapie (KNGF) gaan intensief samenwerken om tot branchebrede innovaties te komen. Zij hebben daartoe op 18 augustus het Branche Innovatie Contract afgesloten.

 
Verbeterde diagnostische en preventieve zorg

Fysiotherapeuten moeten innoveren in fysiotherapeutische werkwijzen voor verbeterde diagnostische en preventieve zorg. Dat is nodig omdat in de toekomst steeds meer patiënten fysiotherapie nodig hebben, zegt Bas Eenhoorn, voorzitter van het KNGF. Bovendien zullen de kosten in de zorg alleen maar stijgen. Hoewel fysiotherapie ook veel opbrengt, moet er naar oplossingen worden gezocht om de kosten beheersbaar te houden. Daarnaast stellen verzekeraars steeds hogere eisen aan de kwaliteit van zorg.

Innovatiegebieden

Om tot deze branchebrede innovatie te komen, zijn op vier gebieden innovaties nodig.
1. bewezen effectieve programma’s ter verbetering van screening, diagnostiek en therapie;
2. verbetering van de interne organisatie van de fysiotherapiepraktijk;
3. ICT in het fysiotherapeutische werkproces en
4. inbedding van de projectresultaten in het curriculum van de bacheloropleidingen fysiotherapie.
TNO stelt zijn relevante kennis op deze innovatiegebieden beschikbaar.
TNO MKB-programma

Het Branche Innovatie Contract maakt onderdeel uit van het TNO MKB-programma en wordt gefinancierd door het ministerie van Economische Zaken (90 procent) en het KNGF (10 procent). Het doel van dit MKB-programma is het innovatief vermogen van het Nederlands bedrijfsleven te versterken.

Bron: Skipr.nl

 

Utrecht, 15 juni 2010

Betere en efficiëntere zorg met 2,1 miljard minder kosten

Patiëntenbeweging komt met gezamenlijk plan voor hervorming langdurige zorg.

De overheid wil fors bezuinigen op de langdurige zorg. De gezamenlijke cliënten/ouderen- en gehandicaptenorganisaties dagen de politiek uit om deze bezuinigingsoperatie aan te grijpen om de zorg drastisch te vernieuwen en niet zomaar in het zorgaanbod te snijden. Dinsdag 15 juni presenteert de voltallige beweging een hervormingsvoorstel voor de langdurige zorg. Kern van het voorstel is om de regie te leggen bij de mensen die zorg nodig hebben. Zo wordt de zorg niet alleen beter en efficiënter. Met dit voorstel kan de overheid 2,1 miljard euro besparen.

Jaarlijks gaat veel geld op aan indiceren, toezicht en controle. Cliënten moeten soms langs twaalf verschillende loketten om alle indicaties te krijgen die ze nodig hebben om beter te worden of weer te kunnen functioneren. Daar zijn ze vaak een jaar mee bezig, een jaar, waarin ze niet de zorg krijgen die ze nodig hebben en - zeker zo belangrijk - niet kunnen functioneren in de maatschappij. In dit voorstel gaan de zorgloketten op in één loket, dat veel efficiënter en effectiever kan vaststellen hoeveel zorg iemand nodig heeft.

Bovendien zullen door het drastisch vereenvoudigen van de uitvoeringsstructuur de (administratieve) lasten in de langdurige zorg aanzienlijk verminderen. Zorgverleners zijn minder tijd kwijt met het registreren van de zorg en houden veel meer tijd over om daadwerkelijk mensen te ondersteunen en zorg te bieden.

 

Mensen zijn meer dan hun zorgvraag en iedereen moet mee kunnen doen in onze samenleving. Dat betekent dat mensen kunnen werken, al dan niet betaald, onderwijs krijgen en relaties aan kunnen gaan op basis van vrijheid en wederkerigheid. Dat wil de politiek ook. Daarvoor is het nodig dat de zorg deel uitmaakt van een integraal concept, waarin zorg, mobiliteit, maatschappelijke ondersteuning, wonen, werken en onderwijs hand in hand gaan. Dat is wat de cliënten/ouderen- en gehandicaptenorganisaties nastreven. En dat is mogelijk door de regie te leggen bij de zorgvragers zelf. Het bespaart de zorgvrager veel tijd, hij krijgt veel sneller de zorg die nodig is en het voorkomt veel rompslomp. Door de langdurige zorg anders te organiseren is het voor de overheid mogelijk hierop circa 10 procent, ofwel 2,1 miljard euro, te besparen. Daarbij moeten de zorgvraag en het behoud en het verbeteren van de kwaliteit van de zorg het uitgangspunt zijn.

 

 Persbericht Nictiz, 13 augustus 2010

Auteur : Sophie Broersen, 27-07-2010 

Vroeg operatief ingrijpen bij acute voorste-kruisbandletsels is niet beter dan wachten met een reconstructie.


Door af te wachten neemt het aantal operaties af. Dit blijkt uit een gerandomiseerde trial bij 121 jonge, actieve volwassenen. Richard Frobell c.s. beschrijven hun resultaten in The New England Journal of Medicine.

 
In het onderzoek werden actievelingen die een voorste-kruisbandruptuur hadden opgelopen, verdeeld in twee groepen. Alle deelnemers ondergingen een revalidatieprogramma onder leiding van een fysiotherapeut. Bij de helft vond binnen tien weken een chirurgische reconstructie van de voorste kruisband (VKB) plaats, bij de andere helft werd afgewacht of een operatie wel nodig was. Zo ja, dan werd alsnog ingegrepen. De patiënten werden twee jaar gevolgd en vulden onder meer een vragenlijst over pijn en functioneren van de knie, de Knee Injury and Osteoarthritis Outcome Score (KOOS).

De verbetering op deze KOOS-schaal na twee jaar was voor beide groepen gelijk. Van de ‘afwachtende’ groep onderging ongeveer 40 procent alsnog een operatie. Dat was na gemiddeld bijna een jaar. Na twee jaar waren zij er net zo goed aan toe als de rest. Wel waren zij er na een halfjaar en na een jaar slechter aan toe dan de rest.

 
Volgens de auteurs is afwachten bij VKB-rupturen op basis van hun resultaten gerechtvaardigd. Het aantal operaties zou hierdoor meer dan halveren.

 
Commentator Bruce Levy is nog niet overtuigd. Hij wijst er onder meer op dat in de ‘afwachtende’ groep meer meniscusoperaties nodig waren. Dat zou te maken kunnen hebben met instabiliteit van de knie door afwachtend beleid. Hij vindt het dan ook nodig om langer dan twee jaar te kijken naar de gevolgen van afwachten of meteen opereren. In de tussentijd moet de beslissing om te opereren toegesneden worden op de kenmerken van de individuele patiënt.

 
Sophie Broersen

 
N Engl J Med 2010; 363(4): 331-42: A Randomized Trial of Treatment for Acute Anterior Cruciate Ligament Tears
en 386-8: Is Early Reconstruction Necessary for All Anterior Cruciate Ligament Tears?

"Ik schrijf u 2 wijn, 4 biertjes en één tequila voor".

Onderzoekers van de University of Sheffield hebben een omgekeerde dosisafhankelijke relatie gevonden tussen de mate van alcoholconsumptie en de ernst van reumatoïde artritis (RA). De resultaten zijn gepubliceerd in Rheumatology.
In het onderzoek is bij 873 patiënten met reumatoïde artritis en bij 1004 mensen zonder deze ziekte het alcoholgebruik in de maand voorafgaand aan het onderzoek nagevraagd. Van alle deelnemers is vervolgens het bloed onderzocht op de aanwezigheid van ontstekingsmediatoren zoals C-reactief proteine, is de gewrichtsschade met röntgenfoto's gemeten, en zijn de gewrichten gecontroleerd op pijn, zwelling en functieverlies.

 
Dosisafhankelijk

 
De patiënten die het meest frequent alcohol dronken hadden minder ernstige symptomen van de ziekte dan degenen die nooit alcohol dronken of dit onregelmatig deden, aldus eerste auteur James Maxwell. "Dit is de eerste keer dat een dosisafhankelijke omgekeerd verband tussen alcoholconsumptie en de ernst van reumatoïde artritis in mensen is aangetoond." De röntgenbeelden vertoonden bij een toenemende alcoholconsumptie minder ernstige gewichtsschade, de patiënten hadden minder pijnlijke, gezwollen of slecht functionerende gewrichten en de ontstekingsfactoren in het bloed waren verlaagd.

 
Incidentie RA

 
Tevens vond Maxwell dat mensen die nooit alcohol gebruikten vier keer vaker RA kregen dan de mensen die minimaal tien dagen per maand alcohol nuttigden. En dit risico op het ontwikkelen van RA verminderde eveneens naarmate meer alcohol gedronken werd. Deze vondst correspondeert volgens Maxwell met eerder verricht onderzoek dat uitwees dat alcoholisten minder vaak RA kregen. Alle onderzoeksresultaten waren gecorrigeerd op leeftijd, geslacht en rookgedrag.

 
Immuunsysteem

De wijze waarop alcoholconsumptie de ernst van RA vermindert, blijft nog onopgehelderd. "Er zijn wel aanwijzingen dat alcohol de activiteit van het immuunsysteem onderdrukt en op deze wijze de routes waarlangs RA zich ontwikkelt, beïnvloedt. En als iemand eenmaal RA heeft, kan een ontstekingsremmend en analgetisch effect van alcohol een rol spelen bij het dempen van de symptomen", aldus Maxwell.

 
Momentopname

 
De onderzoekers geven zelf wel enige beperkingen van hun onderzoek aan. Zij hebben alleen de frequentie van het alcoholgebruik nagevraagd en niet de hoeveelheid geconsumeerde alcohol per keer. Daarbij kunnen mensen zich hebben vergist in de precieze aantal keren dat ze alchohol gebruikten. Bovendien is dit onderzoek een momentopname, terwijl de alcoholconsumptie van tijd tot tijd kan wisselen.


Jenneke van de Streek

Bron: MedNet 28-07-2010

Vertebroplastiek:   A: middelste wervel is a.g.v. botontkalking (osteoporose) ingezakt   B: via de rug worden naalden ingebracht tot in het ingezakte wervellichaam   D: via de naald wordt een beetje "botcement" in het wervellichaam gespoten, waardoor de wervel niet verder kan inzakken

Vertebroplastiek, het injecteren van botcement in door botontkalking ingezakte en gebroken rugwervels, is een effectieve en veilige behandeling om patiënten pijnvrij te maken. Dit blijkt uit een onderzoek door Caroline Klazen, radioloog in het Medisch Spectrum Twente. De resultaten zijn gepubliceerd in The Lancet.

Uit dit onderzoek blijkt dat vertebroplastiek een veel snellere en ook betere pijnafname geeft dan pijnmedicatie alleen. Bijna een kwart van de patiënten die alleen pijnmedicatie kreeg ontwikkelde zelfs chronische rugpijn. Ook verbetering in kwaliteit van leven en functie was duidelijk beter en sneller na vertebroplastiek. De procedure is ook kosten-effectief. Ziekenhuizen ontvangen echter nog geen adequate vergoeding voor deze behandeling.

De studie is een initiatief van het St. Elisabeth Ziekenhuis Tilburg uitgevoerd in verschillende Nederlandse en Belgische ziekenhuizen. In totaal hebben 202 patiënten geloot tussen een vertebroplastiek en optimale pijnmedicatie door de internist. Patiënten met botontkalking die spontaan of door een val een pijnlijke wervelbreuk hebben opgelopen kregen een MRI-scan om met zekerheid vast te stellen dat de pijn door de wervelbreuk werd veroorzaakt.

Inmiddels zijn de resultaten van deze studie in de meest recente richtlijn osteoporose van het CBO, het Kwaliteitsinstituut voor de gezondheidszorg, opgenomen. Medisch Spectrum Twente verwacht een groeiend toepassingsgebied voor deze behandelmethode.

Bron: Mednet 13-08-2010

BANGOR - Intensieve training met gewichten zou de klachten van reumatoïde artritis (RA) kunnen helpen verlichten, wijst Brits onderzoek uit.

Aan het kleinschalige onderzoek deden 28 mensen met RA mee, verdeeld in twee groepen. De ene groep moest 24 weken lang regelmatig trainen met gewichten. De anderen kregen de minder intensieve thuisoefeningen die patiënten met reumatoïde artritis normaalgesproken volgen.

 
Het fysiek functioneren was bij de trainingsgroep 20 tot 30 procent beter dan bij de controlegroep. Zij konden bijvoorbeeld beter lopen. Kracht verbeterde zelfs met bijna 120 procent. Met name vrouwen van 50 tot 60 jaar bleken goed op de training te reageren.

 
Toepassingen

 
De training wordt toegepast naast behandeling met medicijnen. Desondanks is het niet voor elke patiënt met RA weggelegd om aan krachttraining te doen. Maar voor mensen die gemotiveerd zijn en het fysiek aankunnen, kan de training helpen om spierkracht te behouden. De onderzoekers raden patiënten aan te overleggen met hun fysiotherapeut over wat de beste aanpak is voor hen.

RA staat met name bekend als een ziekte die leidt tot gewrichtspijn, maar het vermindert ook de hoeveelheid spiermassa en kracht bij de patiënten. Na tien jaar kan nog maar de helft van de patiënten fulltime werken.

 
Aan het kleinschalige onderzoek deden 28 mensen met RA mee, verdeeld in twee groepen. De ene groep moest 24 weken lang regelmatig trainen met gewichten. De anderen kregen de minder intensieve thuisoefeningen die patiënten met reumatoïde artritis normaalgesproken volgen.

Het fysiek functioneren was bij de trainingsgroep 20 tot 30 procent beter dan bij de controlegroep. Zij konden bijvoorbeeld beter lopen. Kracht verbeterde zelfs met bijna 120 procent. Met name vrouwen van 50 tot 60 jaar bleken goed op de training te reageren.

 
Bij de intensieve trainingsgroep werden hogere gehaltes van de groeifactor IGF-1 en een bepaalde eiwit gevonden, die zorgen voor de groei van botten en spieren. De resultaten verschijnen in tijdschrift Arthritis Care & Research.

 

Door: Chantal van der Leest
Bron: BBC - 05-08-2010

18 augustus 2010

 
Bier lijkt te worden geassocieerd met een verhoogd risico op het ontwikkelen van psoriasis, volgens een studie die online geplaatst wordt in de Archives of Dermatology, een van de JAMA tijdschriften.

 
"Psoriasis is een veel voorkomende immuun-gemedieerde huidziekte," schrijven de auteurs als achtergrond informatie in het artikel. "De associatie tussen alcoholgebruik en een verhoogd risico op het ontstaan van psoriasis is al lang vermoed. Bijvoorbeeld, mensen met psoriasis drinken meer alcohol dan mensen zonder psoriasis en alcoholgebruik kan psoriasis verergeren."

 
Voor andere ziekten, is aangetoond dat de invloed van risico's voor bijvoorbeeld bier een grotere kans op jicht dan wijn of sterke drank geeft. Ter beoordeling van de associatie tussen de verschillende soorten alcohol en psoriasis risico beoordeelde Abrar A. Qureshi, MD, MPH, van Brigham and Women's Hospital en Harvard Medical School in Boston de gegevens van 82.869 vrouwen in de leeftijd van 27 tot 44 jaar in 1991. De vrouwen hebben deelgenomen aan de ‘Nurses Health Study II ‘ waarbij ze de hoeveelheid en het type van alcohol vermelden in de tweejaarlijkse vragenlijsten. Ze vermeldden ook of ze de diagnose van psoriasis hadden gekregen.

 
"Vrouwen met een hoog risico op psoriasis kunnen overwegen hogere innamen van bier te vermijden", concluderen de auteurs. "Wij stellen voor dat verder onderzoek uitgevoerd moet worden naar de mogelijke mechanismen van de inductie van bier op ontstaan psoriasis."

Arch Derm. 2010; doi: 10.1001/archdermatol.2010.204.

KOM VAN 2 TOT 9 OKTOBER 2010 NAAR ZUID PORTUGAL EN BELEEF EEN WEEK VAN GROEI EN PLEZIER!

(HER) ONTDEK JEZELF

Workshops met intensieve ademsessies, begeleid door ervaren ademcoaches, volgens de methode van Transformational Breathing.
Transformational Breathing is een krachtige techniek van bewust aangestuurde ademhaling, die je beter bij je gevoel brengt en de relatie met jezelf heelt.

Kernthema’s zijn o.a.:
Wie wil ik zijn?
Hoe krijg ik balans in mijn leven op fysiek, mentaal en emotioneel gebied?
Hoe krijg ik meer energie?
Hoe ervaar ik meer vreugde in mijn leven?

Wensen en doelen in je leven worden op deze manier duidelijk en geven meer visie.

De prachtige Algarve in Zuid Portugal biedt de gelegenheid tot rust en ontspanning.
Naast de dagelijkse workshops gaan we genieten van strand en zon en is er tijd ingepland voor creativiteit.

We verblijven in Casa Verdazul, waar je beschikt over een luxe gastenkamer met badkamer en balkon. Gelegen in een tropische tuin met zwembad.
Je investering voor deze week is €1400,- . Dit is inclusief alle workshops, verblijf met volpension en transfer van/naar vliegveld.
( Excl. Vlucht naar/van Faro).

 

Voor verdere informatie of aanmelding kun je ons bereiken:



Nederland: Pieterjan Elst, 0031-(0) 165 552463/ 0031-(0) 624210840
Email: pjelst@hetnet.nl
Duitsland: Dorothée Dillmann, 0049- 15775309539
Email: DillmannDorle@web.de
Portugal: Casa Verdazul, 00351 281963145
Email: info@casaverdazul.com

www.transformationalbreathing.nl
www.tag-coaching.de
www.casaverdazul.com

Ter informatie: Pieterjan Elsten werkt als logopedist en ademtherapeut in het PMC.

From: Arthritis & Rheumatism Research News Alerts

Dawn Doré; Stephen Quinn; Changhai Ding; Tania Winzenberg; Flavia Cicuttini; Graeme Jones 
 
07/28/2010; Arthritis & Rheumatism

Cartilage Loss Plays a Role in Development of Osteoarthritis, Study Says

 
Introduction

 
A recent study determined that bone area predicted the development of medial (inner side) and lateral (outer side) knee cartilage damage and loss of medial cartilage volume. Subchondral bone mineral density (BMD) was associated with medial defect development but not cartilage loss. Researchers believe subchondral bone changes and loss of cartilage contribute to the development of osteoarthritis (OA). Read details of the study online or in the July issue of Arthritis & Rheumatism, a journal published by Wiley-Blackwell on behalf of the American College of Rheumatology.

 
According to a report by the World Health Organization (WHO), 9.6% of men and 18% of women over 60 years of age worldwide have OA symptoms, making it a leading cause of disability. OA is caused by the gradual loss of cartilage and underlying bone, typically affecting the knee, hip, hand, and spine joints. The Centers for Disease Control and Prevention estimate that 4.3 million Americans over age 60 have symptomatic knee OA, the most common joint affected. In fact prior studies of U.S. and European populations (over 45 years of age) show higher rates of knee OA in 14.1% of men and 22.8% of women (WHO report).

Ph.D. candidate and lead author of the study, Dawn Doré, enrolled 341 participants in their prospective study. Participants had a mean age of 63 years and provided measurements of tibial knee cartilage volume, cartilage defects, and bone area using magnetic resonance imaging (MRI). The tibial subchondral BMD was determined using dual x-ray absorptiometry (DXA). Follow-up measurements of cartilage volume and defects were taken 2.7 years later.

Study results found that baseline bone area positively predicted cartilage defect development at the medial and lateral tibial sites (odds ratio [OR] 1.6 and OR 2.4 per 1 SD increase, respectively). Cartilage volume loss at the medial tibial site was also positively predicted by baseline bone area (ß -34.9 per 1 SD increase). However, baseline subchondral BMD positively predicted cartilage defect development at the medial tibial site only (OR 1.6 per 1 SD increase) and was not associated with loss of cartilage.

"Our results clearly show bone area was a predictor of cartilage defect development in the inner and outer knee, as well as medial cartilage volume loss," said Ms. Doré. "We found that subchondral BMD only predicted defect development on the inside of the knee, but not cartilage loss". Researchers noted that the associations were independent of each other and suggest there are multiple mechanisms where changes in subchondral bone could lead to cartilage damage. "With the ability to predict those at risk of developing knee OA, early interventions can be offered to patients in order to lessen the disabling affects of this disease," concluded Ms. Doré.

The Lancet, Volume 374, Issue 9705, Pages 1897 - 1908 


Efficacy of low-level laser therapy in the management of neck pain: a systematic review and meta-analysis of randomised placebo or active-treatment controlled trials

 
Original TextDr Roberta T Chow MBBS a , Prof Mark I Johnson PhD b, Prof Rodrigo AB Lopes-Martins PhD c, Prof Jan M Bjordal

 
Neck pain is a common and costly condition for which pharmacological management has limited evidence of efficacy and side-effects. Low-level laser therapy (LLLT) is a relatively uncommon, non-invasive treatment for neck pain, in which non-thermal laser irradiation is applied to sites of pain. We did a systematic review and meta-analysis of randomised controlled trials to assess the efficacy of LLLT in neck pain.

 
Methods

We searched computerised databases comparing efficacy of LLLT using any wavelength with placebo or with active control in acute or chronic neck pain. Effect size for the primary outcome, pain intensity, was defined as a pooled estimate of mean difference in change in mm on 100 mm visual analogue scale.

 
Findings

 
We identified 16 randomised controlled trials including a total of 820 patients. In acute neck pain, results of two trials showed a relative risk (RR) of 1·69 (95% CI 1·22—2·33) for pain improvement of LLLT versus placebo. Five trials of chronic neck pain reporting categorical data showed an RR for pain improvement of 4·05 (2·74—5·98) of LLLT. Patients in 11 trials reporting changes in visual analogue scale had pain intensity reduced by 19·86 mm (10·04—29·68). Seven trials provided follow-up data for 1—22 weeks after completion of treatment, with short-term pain relief persisting in the medium term with a reduction of 22·07 mm (17·42—26·72). Side-effects from LLLT were mild and not different from those of placebo.

 
Interpretation

 
We show that LLLT reduces pain immediately after treatment in acute neck pain and up to 22 weeks after completion of treatment in patients with chronic neck pain.

 

From:  The Lancet

 

Surgical Compared With Conservative Treatment for Acute Nondisplaced or Minimally Displaced Scaphoid Fractures: A Systematic Review and Meta-analysis of Randomized Controlled Trials.

 

Buijze GA, Doornberg JN, Ham JS, Ring D, Bhandari M, Poolman RW

 

Nondisplaced or minimally displaced scaphoid fractures have traditionally been treated conservatively. More recently, early surgical intervention has been advocated despite a lack of supporting long-term data. Buijze and colleagues performed a meta-analysis to review the current literature comparing conservative treatment (ie, cast immobilization) to surgery. The results indicate that surgical intervention was superior to conservative management in short-term patient-reported functional outcomes, patient satisfaction, grip strength, shorter time to union, and earlier return to work. No significant differences were seen with pain, range of motion, nonunion rates, infection, complications, or total treatment costs.

 
The authors note significant caveats in reporting these potential differences. They cite low-quality evidence and significant heterogeneity in secondary outcomes.

 

There was also substantial variability in study times, which varied from 16 weeks to 12 years. Bias against the conservative group also occurred in measuring functional outcome, due to an overall shorter mobilization time. Furthermore, complication rates were noted to be much higher in the surgical group (23.7%) compared to the conservative treatment group (9.1%).

 

While early surgical intervention has been recommended for displaced, unstable scaphoid fractures based on the literature, current research does not necessarily show the same clear-cut, long-term benefit from early surgery in patients with acute, nondisplaced, or minimally displaced fractures, particularly when complication rates are taken into account. Perhaps, as the article notes, increased patient expectation for an earlier return to functional activities may play a significant role in recent trends toward surgery. These expectations, however, should be balanced carefully with the long-term benefits and risks of such intervention.

 

J Bone Joint Surg Am. 2010;92:1534-1544